عشق همانگونه که تاج برسرتان میگذارد،به صلیبتان میکشد.

همانگونه که شما را میپروراند؛شاخ و برگتان را هرس میکند.

همانگونه که از قامتتان بالا میرود ونازکترین شاخه هاتان را که در آفتاب می لرزد نوازش میکند.

به زمین فرو میروید و ریشه هاتان را که به خاک چسبیده اند می لرزاند.

عشق شما را همچون بافه های گندم برای خود دسته میکند.

میکوبدتان تا برهنه تان کند.

سپس غربالتان میکند تا از کاه جدا کند.

آسیابتان میکند تا سپید شوید.

ورزتان میدهد تا نرم شوید.

آنگاه شما را به آتش مقدس خود می سپارد تا برای

ضیافت مقدس خداوند،نانی مقدس شود.